مسیحیت به عنوان دین دولتی روم
مسیحیت به عنوان دین دولتی روم (انگلیسی: Christianity as the Roman state religion) هنگامی که امپراتور تئودئوس یکم فرمان تسالونیکا را در سال ۳۸۰ صادر کرد، مسیحیت دین رسمی امپراتوری روم شد. ارتدوکس کاتولیک[۱][یادداشت ۱] مسیحیان نیقیه در کلیسای بزرگ را به عنوان دین دولتی امپراتوری روم به رسمیت شناخت.[۲][۳][۴][۵]
![](http://up.wiki.x.io/wikipedia/commons/thumb/3/31/Nicaea_icon.jpg/220px-Nicaea_icon.jpg)
تاریخچه
ویرایشیهودیت در امپراتوری روم با حمایتهای رسمی، جایگاه یک دین قانونی را دریافت کرده بود. اگرچه مسیحیت از سنتهای یهودی توسعه یافت، اما چنین حمایتهای قانونی نداشت. مسیحیان در طول دو قرن اول بعد از میلاد گهگاه به خاطر عقایدشان مورد آزار و اذیت قرار میگرفتند – رسماً مجازات میشدند. اما موضع رسمی دولت روم عموماً نادیده گرفتن مسیحیان بود مگر اینکه آنها به وضوح قدرت امپراتوری را به چالش بکشند.
در سال ۳۱۳ پس از میلاد، امپراتور کنستانتین بزرگ؛ فرمان میلان را صادر کرد که به مسیحیت - و همچنین اکثر ادیان دیگر - وضعیت قانونی اعطا کرد. در حالی که این تحول مهمی در تاریخ مسیحیت بود، اما جایگزینی کامل باورهای سنتی رومی با مسیحیت نبود.
در سال ۳۲۵، کنستانتین شورای نیکیه را فراخواند، که گردهمایی از رهبران مسیحی برای تعیین باورهای رسمی - یا ارتدکس - مسیحیت بود. نتیجه این شورا، اعتقادنامه نیقیه بود که عقاید مورد توافق شورا را بیان کرد.
در سال ۳۸۰ پس از میلاد، امپراتور تئودئوس یکم فرمان تسالونیکا را صادر کرد که مسیحیت، به ویژه مسیحیت نیقیه، دین رسمی امپراتوری روم شد. اکثر فرقههای مسیحی دیگر بدعت تلقی شدند، وضعیت قانونی خود را از دست دادند و داراییهای آنها توسط دولت روم مصادره شد.[۶]
یادداشتها
ویرایش- ↑ فرمان اولی است که قطعاً ارتدکس کاتولیک را به عنوان دین ثابت جهان روم معرفی میکند. این نشان دهنده پایان مناقشه مذهبی قرن چهارم در مورد تثلیث است که ناشی از بدعت آریایی است و تعاریفی از تعاریف عقاید ارتدکس توسط شوراهای نیکیه (325) و قسطنطنیه (381) را فرا میخواند. تصدیق دکترین واقعی تثلیث آزمونی برای به رسمیت شناختن دولت است. استناد از رؤیای روم به عنوان معیار باور صحیح قابل توجه است. در پرانتز کردن نام پاتریارک اسکندریه با نام پاپ به دلیل دفاع سرسختانه مصر از موقعیت تثلیثی، به ویژه در زمان سنت آتاناسیوس بود. جمله آخر فرمان نشان میدهد که امپراتورها به استفاده از نیروی فیزیکی در خدمت ارتدکس فکر میکنند. این اولین نمونه ثبت شده از چنین خروجی است.
جستارهای وابسته
ویرایشمنابع
ویرایش- ↑ "Theodosius I". Christian History | Learn the History of Christianity & the Church (به انگلیسی). Retrieved 2021-07-23.
- ↑ World Encyclopaedia of Interfaith Studies: World religions. Jnanada Prakashan. 2009. شابک ۹۷۸−۸۱−۷۱۳۹−۲۸۰−۳.
In the most common sense, "mainstream" refers to Nicene Christianity, or rather the traditions which continue to claim adherence to the Nicene Creed.
- ↑ Seitz, Christopher R. (2001). Nicene Christianity: The Future for a New Ecumenism (به انگلیسی). Brazos Press. ISBN 978-1-84227-154-4.
- ↑ Forster (2008), p. 41.
- ↑ Tony Honoré (1998), p. 5.
- ↑ "Christianity in the Roman Empire (article)". Khan Academy (به انگلیسی). 1917-04-02. Retrieved 2023-03-23.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Christianity as the Roman state religion». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۳ مارس ۲۰۲۳.