سید حسن غزنوی
شاعر پارسیگوی ایرانی زادۀ شهر غزنی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرفالدین ابومحمد حسن بن محمد حسینی غزنوی) (۵۳۵–۵۶۵ قمری) مشهور به اشرف و با تخلص حسن، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرامشاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالبهای شعری طبعآزمایی کرده و معاصر سنایی بود. دیوان او ۸۳ غزل دارد و نزدیک به چهارهزار بیت است. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همانجاست.
حسن غزنوی | |
---|---|
نام اصلی | لقب: اشرفالدین کنیه: ابومحمد نام کوچک: حسن نسب: ابن محمد نسبت خاندانی: حسینی نسبت شهری: غزنوی |
زاده | ۵۳۵ (قمری) ۱۱۴۰ (میلادی) غزنه |
درگذشته | ۵۶۵ (قمری) ۱۱۷۰ (میلادی) (۳۰ سالگی) جوین |
آرامگاه | روستای آزادوار |
تخلص | حسن |
زمینه کاری | شعر، وعظ |
دوره | غزنویان، سلجوقیان |
دیوان اشعار | دیوان اشعار مشتمل بر غزلیات، رباعیات، ترجیعات و قصاید |
تأثیرگذاشته بر | فلکی شروانی، کمالالدین اسماعیل، جمالالدین عبدالرزاق، مجیرالدین بیلقانی، |
پدر و مادر | محمد حسینی غزنوی |
![](http://up.wiki.x.io/wikipedia/commons/thumb/6/60/Seyed_Hasan_Ghaznavi_Tomb_01.jpg/220px-Seyed_Hasan_Ghaznavi_Tomb_01.jpg)
نمونهٔ شعر
ویرایشآرامدلِ مرا بخوانید، بر مردمِ چشمِ من نشانید | آوازهٔ عشقِ من شنیدید، اندازهٔ حُسنِ او بدانید | |
از دور در او نگاه کردن، انصاف دهید کی توانید | از دیده و جان و از دل و تن، این خدمتِ من بدو رسانید | |
ای خوبان او چو آفتابست، در جمله شما به او چه مانید؟ | عشقْ اندُه و حسرتست و خواری، عاشق مشوید اگر توانید |
منابع
ویرایش- زندگینامه حسن غزنوی، بزرگان سرزمین پارس
- اشرفالدین سیدحسن غزنوی، آفتاب
- لغتنامه دهخدا: حسن غزنوی، واژه یاب