کربن-۱۴
کربن-۱۴ (انگلیسی: Carbon-14) یا رادیوکربن یک ایزوتوپ پرتوزای کربن است که هسته اتم آن دارای ۶ پروتون و ۸ نوترون است. وجود کربن-۱۴ در مواد ارگانیک پایه و اساس روش تاریخگذاری رادیوکربن است که توسط ویلارد لیبای و همکارانش در سال ۱۹۴۹ جهت تعیین سن نمونههای باستانشناسی، زمینشناسی و آبزمینشناسی معرفی شد. کربن-۱۴ در ۲۷ فوریه ۱۹۴۰ توسط مارتین کامن و سم روبن در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی در برکلی، کالیفرنیا کشف شد. وجود کربن-۱۴ در سال ۱۹۳۴ توسط فرانز کوری پیشبینی شده بود.
عمومی | |
---|---|
نماد | ۱۴C |
نامها | کربن-۱۴، C-۱۴، رادیوکربن |
پروتونها | ۶ |
نوترونها | ۸ |
اطلاعات هسته | |
فراوانی طبیعی | ۱ بخش در میلیارد |
نیمهعمر | ۵٬۷۳۰ ± ۴۰ سال |
جرم ایزوتوپ | ۱۴٫۰۰۳۲۴۱ u |
اسپین | ۰+ |
حالتهای واپاشی | |
حالت واپاشی | انرژی واپاشی (MeV) |
Beta | 0.156476[۱] |
ایزوتوپهای کربن جدول کامل نوکلیدها |
جستارهای وابسته
ویرایشمنابع
ویرایش- ↑ Waptstra, A.H.; Audi, G.; Thibault, C. "AME atomic mass evaluation 2003". Archived from the original on 23 September 2008. Retrieved 2007-06-03.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Carbon-14». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۶ مه ۲۰۱۷.
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ کربن-۱۴ موجود است.