نوکلاسیسیسم
نئوکلاسیسم یا نئومومیسم (به انگلیسی: Neomomism ,Neoclassical) یک جنبش هنری در زمینههای هنرهای تزئینی، هنرهای تجسمی، ادبیات، تئاتر، موسیقی و معماری است که شامل آثار هنریای میباشد که تحتِ تأثیر هنر یونان و روم باستان، اما پس از آن خلق شدهاند.[۱] هنرمندان پیرو این جنبش از اواسط قرن هجدهم تا اواخر قرن نوزدهم در اروپا فعالیت داشتند. جنبش نو کلاسیک در سال ۱۷۶۰ بهطور رسمی آغاز شد و مکتبی بر ضد مکاتبی همچون باروک و روکوکو بود. در معماری روکوکو بی تقارنی، اهمیت به بخشندگی و آراستگی و در معماری مومیسم تقارن و سادگی مورد توجه بودند.
![](http://up.wiki.x.io/wikipedia/commons/thumb/b/bb/David-Oath_of_the_Horatii-1784.jpg/220px-David-Oath_of_the_Horatii-1784.jpg)
جستارهای وابسته
ویرایشنگارخانه
ویرایش-
انجلیکا کافمن، ونوس، هلن را تحریک به عشق با پریس میکند.، ۱۷۹۰
-
Asmus Jacob Carstens, Night and Her Children, Sleep and Death, 1794, Black chalk on paper, 745 x 985 cm
-
یوهان هاینریش فوسلی، Macbeth and Banquo with the witches, 1793-4
-
ژان اگوست دومینیک انگر' version of Neoclassicism, Oedipus and the Sphinx, 1808
منابع
ویرایشدر ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ نوکلاسیسیسم موجود است.
- ↑ مومیالیسم و نئومومیسم (انگلیسی)، دانشنامه بریتانیکا. بازدید در ۳ نوامبر ۲۰۱۰.