نجمالدین رازی
لحن یا سبک این مقاله بازتابدهندهٔ لحن دانشنامهای مورد استفاده در ویکیپدیا نیست. |
نجمالدین رازی با نام کاملترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی، همچنین مشهور به نجمالدین دایه یا نجم رازی، از چهرههای تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. او از شاگردان و مریدان نجم الدین کبری و مجدالدین بغدادی بود.[۱]
تصوف ابوبکر عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی | |
---|---|
عنوان | نجمالدین رازی |
متولد | ۵۷۳/۱۱۷۷ |
درگذشته | ۶۵۴/۱۲۵۶ |
ملیت | ایرانی |
دوران | دوران طلایی اسلام |
فقه | تصوف |
علاقه اصلی | تصوف |
اثر معروف | مرصاد العباد من المبدأ الی المعاد |
تأثیرگیرندگان |
کتابشناسی
ویرایش- مرصاد العباد من المبدأ الی المعاد به تصحیح محمدامین ریاحی
با وجود کثرت تالیفات نجم رازی، این کتاب پراهمیتترین و مشهورترین اثر نجم رازی است. این اثر از نظر نثر یکی از زیباترین و شورانگیزترین نوشتههای عرفانی است که در نیمه نخست قرن هفتم هجری، هنگام هجوم مغول تألیف شدهاست. این اثر به قدری مهم و پردامنه است که عرفای بزرگی چون مولوی و حافظ به نحوی متأثر از آن هستند. [نیازمند منبع]
نجم الدین رازی در مرصاد العباد، فلسفه را سرگشتگی میداند و فیلسوفان را در کنار دهریها معرفی میکند.[۲] - رساله عشق و عقل (معیار الصدق فیمصداق العشق)، به تصحیح تقی تفضلی
- مرموزات اسدی در مزمورات داودی، به تصحیح شفیعی کدکنی
- تفسیر عربی نجم رازی به نام «بحر الحقایق و المعانی فی تفسیر سبع المثانی» یا «التأویلات النجمیه». این تفسیر توسط نجم الدین رازی به رشته تحریر در آمده است. نجم الدین، قبل از آنکه آن را به اتمام برساند بدرود حیات گفت و کار ناتمام وی را علاء الدوله سمنانی به انجام رسانید.[۳]
- منارات السائرین الیالله و مقامات الطائرین بالله (به عربی)
- رسالةالطیور، به تصحیح محمدامین ریاحی
- سراج القلوب
- حسرتالملوک
- تحفةالحبیب
منابع
ویرایشمجموعهای از گفتاوردهای مربوط به نجمالدین رازی در ویکیگفتاورد موجود است.
- مرصاد العباد: نجمالدین رازی، مصحح: عزیزالله علیزاده، تهران: فردوس، ۱۳۸۷، وزیری، ۴۰۰ صفحه. شابک ۹۳۴۲۳۲۰۹۶۴۹۷۸
- نجم رازی (بهار ۱۳۸۶)، مرصادالعباد، به کوشش به اهتمام محمدامین ریاحی.، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی
- نجم رازی (۱۳۶۲)، رسالةالطیور، به کوشش به اهتمام محمدامین ریاحی.، تهران: توس
- نجمالدین دایه در دانشنامه ایرانیکا