سیروس قایقران
سیروس قایقران (۱ بهمن ۱۳۴۰ – ۱۸ فروردین ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال ایرانی و یکی از بازیکنان معروف در بندرانزلی و کاپیتان تیم ملی ایران بود.[۱]
![]() | ||
شناسنامه | ||
---|---|---|
نام کامل | سیروس قایقران شیجانی | |
زادروز | ۱ بهمن ۱۳۴۰ | |
زادگاه | محله کلویر، بندرانزلی، استان گیلان، ایران | |
تاریخ مرگ | ۱۸ فروردین ۱۳۷۷ (۳۶ سال) | |
محل مرگ | رشت، استان گیلان، ایران | |
قد | ۱/۷۵ متر | |
نام مستعار | سیروس آبای | |
اطلاعات باشگاهی | ||
باشگاه کنونی | ||
شمارهٔ پیراهن | ۹ | |
پُست | هافبک | |
باشگاههای حرفهای | ||
سالها | باشگاهها | بازی (گل) |
۱۳۶۱–۱۳۶۶ ۱۳۶۶–۱۳۶۸ ۱۳۶۸–۱۳۶۹ ۱۳۶۹–۱۳۷۲ ۱۳۷۲–۱۳۷۵ |
ملوان بندر انزلی استقلال انزلی الغرافه قطر ملوان بندر انزلی |
۲۰۰۸ |
تیم ملی | ||
۱۳۶۵–۱۳۷۱ | ایران | ۱۷۰ (۸۰) |
دوران مربیگری | ||
کشاورز تهران مسعود هرمزگان |
افتخارات
|
---|
زندگینامه
ویرایشسیروس قایقران سال ۱۳۴۰ در محلهٔ کلویر بندر انزلی متولد شد.[۲] سیروس از کودکی به فوتبال در زمینهای خاکی کلویر روی آورد و به عضویت تیم فوتبال منتخب آموزشگاهها درآمد. وی در سن ۱۶ سالگی در سال ۱۳۵۶ موفق شد در تیمهای نوجوانان و جوانان ملوان استعدادهای خود را به نمایش بگذارد و ملوان را به رتبهٔ قهرمانی باشگاههای گیلان رساند. وی در سالهای ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۳ نقش مهمی در تیم ملوان و فوتبال گیلان داشت.
قایقران در سال ۱۳۶۳ به تیم ملی دعوت شد و در سال ۱۳۶۷ تنها فوتبالیست شهرستانی بود که دهداری بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایران را به بازوان او بست. در سال ۱۳۶۷ در مسابقات فوتبال جام ملتهای آسیا در قطر، تیم ملی ایران با رهبری سیروس به مقام سومی دست یافت و در سال ۱۳۶۹ تیم ایران را با گلهایش پس از ۲۰ سال به قهرمانی در بازیهای آسیایی پکن رساند. سیروس سپس به تیم الاتحاد قطر (الغرافه قطر فعلی) پیوست و بعد از مدتی بازی در قطر، به تیم ملوان پیوست و با این تیم قهرمان جام حذفی ایران و راهی مسابقات قهرمانی باشگاههای آسیا شد.
قایقران در سال ۱۳۷۰ به تیم کشاورز تهران پیوست.[۳] او بعد از چند سال سرمربی تیم کشاورز شد و با این تیم به مقام سوم لیگ رسید. وی در سال ۱۳۷۶ به تیم دسته دومی مسعود هرمزگان پیوست و مدتی در آنجا مشغول به مربیگری شد. در سالهای ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ قایقران بارها تمایل خود را برای بازگشت به ملوان به عنوان بازیکن یا مربی اعلام کرد.
درگذشت
ویرایشدر اوایل سال ۱۳۷۷ وی در حالیکه همراه فرزند (راستین قایقران)، همسر (افسانه اسدان) و برادر همسرش (ایمان اسدان) در اتومبیل خود از انزلی عازم تهران بود در حوالی امامزاده هاشم با کامیون تصادف نمود که منجر به فوت وی و فرزندش گردید.[۴]
باشگاهها
ویرایش- ملوان بندر انزلی
- استقلال بندر انزلی
- الغرافه قطر
- کشاورز تهران
مربیان وی در گیلان
ویرایشبهمن صالح نیا، احمد صومی، غفور جهانی، مجید جهانپور، نصرت ایراندوست پرویز دهداری
مربیان وی در تیم ملی
ویرایشپرویز دهداری، مهدی مناجاتی، علی پروین، ناصر ابراهیمی، بهمن صالحنیا، رضا وطنخواه.
سابقه ملی
ویرایشوی در ۱۰۰ مسابقه شرکت داشت که ۴۳ بازی، رسمی بوده است. در ۲۱ بازی کاپیتان تیم ملی بوده و ۱۴ گل برای تیم ملی به ثمر رسانده است که بهترین آنها به تیم کره جنوبی در نیمه نهایی بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ در پکن بود. اولین بازی ملی را در ۳۰ دی ماه ۱۳۶۳ برابر یوگسلاوی و آخرین بازی ملی را در ۲۶ فروردین ۱۳۷۲ برابر بوسنی انجام داد. اولین کاپیتانی تیم ملی را در ۱۱ آذر ۱۳۶۷ برابر قطر به عهده گرفت.
سابقه مربیگری
ویرایش- کشاورز تهران (با این تیم به مقام سوم لیگ کشور رسید)
- مسعود هرمزگان
شماره پیراهن
ویرایشسیروس قایقران با پیراهن شماره ۹ بازی میکرد. این شماره در میان بازیکنان و هواداران تیم ملوان بسیار محبوب است.
افتخارات و دستاوردها
ویرایشقهرمان بازیهای آسیایی ۱۹۹۰
مقام سوم جام ملتهای آسیا ۱۹۸۸
قهرمان جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۶۵
قهرمان جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۶۹
نایب قهرمان ، جام حذفی ۶۸–۱۳۶۷ ، ۷۱–۱۳۷۰
لیگ فوتبال گیلان
قهرمان : ۱۳۶۵ ، ۱۳۶۹ ، ۱۳۷۰
فردی
کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران
بهترین بازیکن فوتبال ایران ۱۳۶۵
بهترین بازیکن جام حذفی ایران ۱۳۶۹
منابع
ویرایش- ↑ «۵۰ سالگی سیروس قایقران؛ قوی سپید خزری». رادیو فردا. ۱۳۹۰-۱۱-۰۲. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۰-۱۷.
- ↑ «سیروس قایقران از بیوگرافی تا روایتهای همسر + فیلم تصادف». ایمنا. ۳۰ دی ۱۳۹۸. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۰-۱۷.
- ↑ «سیروس آبای، داغی که سرد نمیشود». ورزش سه. ۱۳۹۶-۰۱-۱۸. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۰-۱۷.
- ↑ «خاطرات دوستان قایقران + روز حادثه از زبان همسر سیروس». عصرایران. ۱۳۹۱-۰۱-۱۷. دریافتشده در ۲۰۲۲-۱۰-۱۷.
- بر گرفته شده از کتاب طلوع و غروب یک قهرمان.